Gebroken gezin

Ik zie zo’n heerlijk snoetje
met kijkers groot en rein
een glimlach om een toetje
zo’n stukje zonneschijn

Het is me zwaar te moede
het doet mijn hart zo’n pijn
je wenst toch al het goede
voor zulke kindjes klein

Zo kort nog maar in ’t leven
gewikkeld in de strijd
wie haar de plek zal geven
tot de volwassenheid

Dat scheiden altijd lijden doet
is het zwaarst voor elk kind
het doet zo’n leventje geen goed
en voelt zich onbemind

Gevecht tussen twee mensen
gevecht om het gewin
geen ouderschap breekt wetten
in een gebroken gezin
In Herinnering

De mooiste herinneringen
worden bewaard...
niet alleen de grote,
maar vooral de kleine dingen
worden nimmer geëvenaard

Bewaar in het korte heden
een dierbaar
onvergetelijk verleden
wat eens de toekomst
helpt te dragen
als langzaam de beelden
gaan vervagen....

Trizia_6_
Ver weg

Hier vind je wat
daar laat je wat
al ga je zo ver weg
luister wat ik zeg…..

Nooit zul je achterlaten
de banden van het bloed
al ga je naar het andere eind
van onze aardbol toe

Altijd zullen beelden
in je hart blijven bestaan
nooit kun je verloochenen
uit wie je bent ontstaan

Maar als je gaat…
het ga je goed
want niets in minder trouw
dan het
altijd zorgende Moederhart
dat zegt…ik hou van jou.


De nacht.

Vaak duurt de nacht
zo pijnlijk lang
donker zonder zicht
verlangend naar het licht
van de nieuwe morgen

Starend in het zwart van duister
hoorbaar het gefluister
van de wind in bomen
en stromen als tranen
regendruppels op de ramen

Verlangend naar de dageraad
zodat licht weer ontstaat
en donker verdwijnt
pijnlijk denken verkleind
wachtend….
op de nieuwe morgen…

Image5
Niet cultureel

Ik ben maar een huisvrouw
niks meer
maar ook niks minder dan jou
ik heb ook geen bergen geld
wat voor jou het meeste telt
voor mij niet
ik heb alles wat ik me wens
ook medeleven met de medemens
jij niet
alleen jou IK staat bovenaan
je koude blik vertoont geen traan
en…..nee ik ben niet cultureel
weet ook van kunst niet al te veel
maar
ik geniet van de kleine dingen
waar mijn hartje van gaat zingen
net zoals van rijmels schrijven
geen poëet
nee….
laat mij mezelf maar blijven
want eens is het allemaal voorbij
voor jou net zo goed
als voor mij

note:
'sommige mensen
voelen zich meer als een ander
terwijl ook zij maar mens zijn'
Hulde……

Wie ben ik
om jou te zeggen
wat je doen of laten moet
wie zijn zij
die jou vertellen
wat verkeerd is of juist goed
dat zijn mensen die in ‘t leven
ook het leed hebben gekend
en daardoor jou zo begrijpen
in het leed wat jij nu kent
al die mensen…zijn voor jou
de steun… waar jij op leunt
want hoe graag je ‘t ook zou willen
zonder hen is het niet te tillen
daarom hulde voor iedereen
want met z’n allen
sta jij… niet alleen.

veleha

was ik nog maar….

Was ik nog maar een kind
dartelend in de wind
onbezorgd
in ’t leven staan
met soms
een kleine
verdrietige traan

Opgewonden
van kleine dingen
door niemanddal
je laten dwingen
en doen
wat alleen maar leuk is
zonder twijfel
zonder ergernis

Een kind in bloei van leven
blijft onbevangen streven
het kind zijn voorbij
maakt minder blij
dan zie je de werkelijkheid
dat de tijd van nu
zo vreselijk snel
voorbij glijdt

meisjes26
Zonder zorgen

Wat zou het leven
zonder zorgen
toch fijn zijn

Wat zou het opstaan
in de morgen
dan zonnig zijn

Kunnen vergeten
wat er zoal
is gebeurd

Niet meer weten
van de angst
die je verscheurd

Het zou betekenen
dat het leven
onrealistisch is

Niks beleefd
niet geleefd
alleen maar ongewis

Na het incasseren
gewoon maar
accepteren

Het gaat wel
weer voorbij
want zorgen
horen er bij
Willen is leven.

Als hoe dan ook
de wil er is
dan ga je tot het gaatje
Al ben je100 jaren oud
óf een groen blaadje

Maar als die wil
verdwenen is
je ziet geen zon
alleen maar mist
als alles donker lijkt
is soms dat gaatje bereikt

Wat brengt je dan
de evenwicht
bezorgt je weer
het levenslicht
hoe komt geleidelijk of vlug
het 'willen' weer terug?

Misschien door de medemens
die je laat inzien
dat het leven
je nog genoeg kan geven
dan verdwijnt even het zeer
en is de moed er weer

Maar uiteindelijk
moet je het zelf doen
openstaan voor het groen
en niet kiezen voor het zwart
geen tijd meer verspillen

Maar léven...moet je willen.

Tranen door ‘t leven heen

Ben je klein, dan ken je niet
de vele pijntjes en verdriet

Zoals pijntjes na het vallen
dat gebeurt in het begin
een overvloed aan tranen
over wangen, langs je kin

Maar dat pijnlijke erbarmen
verdwijnt in moeders armen
door zoentjes op de wonden
een lapje wordt gebonden

Dan… een beetje afscheid..
de kleuterschool tijd
een begin naar het eind
het klein zijn verdwijnt

Verdrietjes gaan groeien
tijdens het bloeien
ontwaakte onzekerheid
puberen…… verliefdheid

Het leven door keuzes bepaald
wordt vaak met tranen betaald
vallen…….weer opstaan
de essentie van het bestaan

Maar wat ook het leven ons biedt
behalve tranen van verdriet
zijn ze er ook van geluk en een lach
zorgend voor een blije oogopslag

Tranen door ’t leven heen
ze zijn er
voor iedereen.
Verloren verleden

Heimwee naar voorbij tijden
doet soms erg lijden
weemoed drijft tot groot verdriet
want vergeten doe je niet

Niet te kunnen delen
niet de pijntjes kunnen helen
ook pleziertjes en geluk
van toen……. zijn eigenlijk stuk

Niemand om mee te herdenken
naar het vroegere levenspad
niemand meer je liefde schenken
waar je toen een band mee had

Maar de toekomst en het heden
is de tijd voorbij gestreven
brengt je leven grote rijkdom
en daar draait nu alles om.

Note:
met niemand je verleden kunnen delen
als je alleen overblijft

verdrdd333
Tranen door de wind.

Soms uit het niets
zijn ze daar...wat raar
rollend over je wangen
hoe kan zoiets

Komen ze door verlangen
of door een gevoelige snaar
welke is geraakt
door andermans verdriet
dat naar je toe is gezogen
en daar door je denkvermogen
vertroebeld en verward...

Of komen ze door de pijn
angst en onvrede
in de wereld om ons heen
wat onrust brengt
voor eigenlijk iedereen!

Ik hou het maar op :

Tranen door de wind
die hard en guur
zijn weg vindt
door de warrigheid
van de natuur,
wensend dat in vele ogen
de zon verschijnt
die tranen drogen.